FRANCJA: Prowansja - Lourmarin


Zanim zaczęliśmy zwiedzać Lourmarin, udaliśmy się na cmentarz, gdzie pochowano noblistę Alberta Camusa. Ma prosty nagrobek, małą płytę zarośniętą trawą zawierającą jedynie imię i  nazwisko oraz rok urodzin i śmierci: 1913-1960.


Jeden z największych pisarzy XX wieku spoczął obok ukochanej żony Fancine. Jego trumnę nieśli gracze lokalnego klubu piłkarskiego, gdyż sam był wielkim kibicem futbolu i nieźle grał w młodości na pozycji bramkarza.
Albert Camus jest najbardziej znanym pisarzem z Lourmarin. Autor Dżumy kupił dom w miasteczku za pieniądze otrzymane wraz z nagrodą Nobla. Stoi on do dzisiaj przy ulicy Alberta Camus i jest zamieszkiwany przez córkę pisarza, Catherine Camus.



W Lourmarin mieszkał też brytyjski autor książek o Prowansji Peter Mayle (1939-2018), o którym wspominałam już przy okazji posta z Ménerbes.


Innym znanym Francuzem, którego los był związany z małym Lourmarin, jest wynalazca Philippe de Girard, który skonstruował m.in. przędzarkę do lnu. W domu, w którym się urodził, urządzono muzeum. A dlaczego o nim wspominam w moim poście? Ponieważ Philippe de Girard od 1825 roku przez 20 lat mieszkał w Polsce. W 1833 roku z podwarszawskiej dzielnicy do wsi Ruda Guzowska przeniesiono fabrykę wyrobów lnianych, w której przędzalnie urządził właśnie Philippe de Girard. Wkrótce wyrosło tam osiedle robotnicze (a później miasto), które od nazwiska prowansalskiego konstruktora otrzymało nazwę Żyrardów. Dziś malutkie Lourmarin i o wiele większy od niego Żyrardów są miastami partnerskimi.

Wchodząc do miasteczka mijamy wpierw kościół protestancki Temple de Lourmarin,


a potem Fontannę Trzy Maski (Fontaine aux Trois Masques).
Podarowana wiosce przez Fundację Laurenta-Viberta fontanna ozdobiona  maskami pochodzi z 1937 roku. Dla francuskiego pisarza czterokrotnie nominowanego do Nagrody Nobla Henri Bosco głowy te reprezentowały ważne naturalne elementy regionu: Rodan, Durance i Luberon. Te trzy głowy mogą również nawiązywać do trzech greckich  bogów (kolejno od lewej): Neptuna - boga wody, Apollina - boga piękna i Pana -  boga stad i pasterzy.



Jak w każdym prowansalskim miasteczku, uliczki są wąskie i wyłożone często kamieniami. Okna ozdobione są kolorowymi okiennicami.




Gdzieś między budynkami stoi kościół Eglise Saint-André et Saint-Trophime


a nad domami góruje wieża zegarowa z dzwonnicą. Zabytkowy budynek z 1942 roku, został zbudowany w XVII wieku na miejscu starego zamku dworskiego, stąd jego druga nazwa - castellas.





Jednym z ciekawszych zabytków jest tu usytuowany na malowniczym wzgórzu średniowieczny zamek. Jego początki sięgają XII wieku, kiedy to wzniesiona została tu pierwsza warownia. W kolejnych wiekach była ona sukcesywnie powiększana i przebudowywana. Po 1526 roku zamek należał do Louisa d'Agoult-Montauban i jego żony Blanche de Lévis-Ventadour. Wtedy też budowla przekształcona została w renesansową rezydencję. Zamek został dotkliwie zniszczony w czasie rewolucji francuskiej, która miała miejsce w latach 1789-1799. Na początku XX wieku posiadłość została zakupiona przez Roberta Laurent-Viberta i gruntownie odrestaurowana. Po jego śmierci zamek stał się własnością oddziału Akademii Francuskiej z Aix-en Provence. Obecnie cały kompleks składa się z dwóch części, zamku starego (Château Vieux) oraz renesansowego zamku nowego (Château Neuf).




Cmentarz i grób Alberta Camusa - kościół protestancki Temple de Lourmarin - 
- Fontanna Trzy Maski (Fontaine aux Trois Masques) -
- Eglise Saint-André et Saint - Trophime - Château


2 komentarze:

  1. Wspaniałe prowansalskie klimaty! Dzięki za wiadomości związane ze znanymi postaciami. Bardzo interesujące, szczególnie to z Żyrardowem:)))

    OdpowiedzUsuń